1Στον πρωτοψάλτη· ψαλμός του Δαβίδ.
2Σ’ εσένα, Κύριε, κατέφυγα·
ποτέ ας μη ντροπιαστώ·
σώσε με, εσύ που είσαι δίκαιος.
3Δείξε μου τη φροντίδα σου,
τώρα ελευθέρωσέ με·
γίνε πανίσχυρος προστάτης μου,
το καταφύγιό μου,
για να με σώσεις.
4Εσύ ’σαι βράχος μου και προστασία μου,
αφού υπάρχεις·
μ’ οδηγείς και με φροντίζεις.
5Βγάλε με απ’ την παγίδα που για μένα έστησαν·
γιατί εσύ ’σαι η δύναμή μου.
6Όποτε άφησα στα χέρια σου το πνεύμα μου,
Κύριε, με λύτρωσες,
Θεέ αληθινέ.
7Τους απεχθάνομαι αυτούς που σέβονται τα τιποτένια είδωλα·
αλλά εγώ στον Κύριο
στήριξα την ελπίδα μου.
8Αγάλλομαι και χαίρομαι
από το έλεός σου·
είδες με κατανόηση την αθλιότητά μου
και ξέρεις της ψυχής μου το άγχος.
9Δε μ’ εγκατέλειψες στα χέρια των εχθρών μου·
και μου εξασφάλισες την άνεση να φύγω.
10Ελέησέ με, Κύριε,
γιατί είμαι σε αγωνία·
μάτια, ψυχή και σάρκα μου
τα ζάρωσε ο μόχθος.
11Κατέστρεψαν
η θλίψη τη ζωή μου
κι οι στεναγμοί τα χρόνια μου·
τη δύναμή μου σκόρπισαν οι ταλαιπωρίες·
ακόμα και τα κόκαλά μου φθάρηκαν.
12Απ’ όλους τους εχθρούς μου
ονειδιζόμουν
και χλευαζόμουν απ’ τους γείτονές μου,
για τους γνωστούς μου ήμουν θέαμα φοβερό
κι όσοι με βλέπαν έξω, φεύγαν’ από μπρος μου.
13Σαν να ’μουνα ένας νεκρός οι άνθρωποι με ξέχασαν,
σαν να ’μουνα ένα σπασμένο βάζο.
14Άκουσα ψίθυρο πολλών
–τρόμους από τριγύρω–
καθώς αυτοί μαζί σχεδίαζαν
ενάντια σ’ εμένα·
να μ’ αφαιρέσουν τη ζωή
ήταν η πρόθεσή τους.
15Αλλά εγώ σ’ εσένα έλπισα,
Κύριε,
«είσαι Θεός μου», είπα.
16Στην εξουσία σου τα χρόνια μου είναι·
σώσε με,
από τα χέρια των εχθρών μου
κι εκείνων που με κατατρέχουν.
17Δείξε την παρουσία σου
στο δούλο σου·
σώσε με, χάρη στην πιστή σου αγάπη.
18Κύριε,
ας μην ντροπιαστώ
που σε επικαλούμαι·
ας ντροπιαστούν οι ασεβείς,
στον άδη ας σωπάσουν.
19Ας βουβαθούν τα χείλη αυτά τα ψεύτικα,
που λέν’ λόγια σκληρά
στον δίκαιο ενάντια με περιφρόνηση και υπεροψία.
20Πόσο μεγάλη, Κύριε, η αγαθότητά σου,
που τη φυλάς για κείνους που σε σέβονται!
Όλοι μπορούν να δουν πως τη χαρίζεις
σ’ εκείνους που σ’ εσένα ελπίζουνε.
21Προφυλαγμένους τους κρατάς
στη σιγουριά της παρουσίας σου
απ’ των ανθρώπων τις συκοφαντίες·
τους προστατεύεις μέσα στη σκηνή σου
από τις επιθέσεις των εχθρών τους.
22Ευλογημένος να ’ναι ο Κύριος,
που έκανε σ’ εμένα το θαύμα της αγάπης του
την ώρα του αποκλεισμού μου.
23Κι εγώ μέσα στην αγωνία μου είχα πει:
«Μ’ έδιωξε απ’ τη φροντίδα του».
Εσύ όμως άκουσες της δέησής μου τη φωνή
όταν βοήθεια ζήτησα από σένα.
24Αγαπάτε τον Κύριο,
οι ευσεβείς του όλοι!
Ο Κύριος φροντίζει τους πιστούς·
και τιμωρεί πολύ σκληρά
αυτούς που φέρνονται μ’ αλαζονεία.
25Γίνετε ανδρείοι
και με γενναία καρδιά,
όλοι που ελπίζετε στον Κύριο.
Who We AreWhat We EelieveWhat We Do
2025 by iamachristian.org,Inc All rights reserved.
