ΨΑΛΜΟΙ 16 [15] - Η Αγ?α Γραφ? (Παλαι? και Καιν? Διαθ?κη)（TGV）

Χαρά του ανθρώπου που ο Θεός τον λύτρωσε απ’ το θάνατο

1Μικτάμ του Δαβίδ.

Προστάτεψέ με, Θεέ, γιατί σ’ εσένα καταφεύγω.

2-3Είπα στον Κύριο:

«Εσύ ’σαι ο Κύριός μου.

Ό,τι καλό έχω δεν προέρχεται

παρά από σένα».

4Τα βάσανα ας πληθαίνουν αυτών που ακολουθούν ξένους θεούς·

εγώ δεν θα προσφέρω τις αιματηρές σπονδές τους·

και δε θα ψιθυρίσουν τα χείλη μου τα ονόματά τους.

5Κύριε, μου δίνεις το μερίδιό μου

σ’ ό,τι έχω ανάγκη για να ζήσω,

κρατάς το μέλλον μου στα χέρια σου.

6Στο μοίρασμα μου πέσανε περιοχές ωραίες·

κι ο κλήρος μου μ’ ευχαριστεί.

7Τον Κύριο που με νουθετεί, τον ευλογώ,

κι οι σκέψεις μου τις νύχτες με διδάσκουν.

8Τον Κύριο έβαλα για πάντοτε μπροστά μου,

στα δεξιά μου,

για να μην ταλαντεύομαι.

9Γι’ αυτό και χαίρεται η καρδιά μου,

ευφραίνεται η ατίμητη ύπαρξή μου

και με ασφάλεια αναπαύεται το σώμα μου.

10Στον άδη δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου,

ούτε ο γνήσιος πιστός σου

θ’ αφήσεις ν’ αντικρύσει τη φθορά.

11Το δρόμο με μαθαίνεις της ζωής·

αμέτρητη χαρά είν’ η παρουσία σου,

απόλαυση, στα δεξιά σου, αιώνια!