ΨΑΛΜΟΙ 44 [43] - Η Αγ?α Γραφ? (Παλαι? και Καιν? Διαθ?κη)（TGV）

Κι όμως εσύ μας απέρριψες

1Στον πρωτοψάλτη· ψαλμός διδακτικός· για τη συγγένεια του Κορέ.

2Με τα ίδια μας τ’ αυτιά ακούσαμε, Θεέ,

όσα μας εξιστόρησαν οι προγονοί μας·

τα έργα που έκανες στις μέρες τους,

σ’ αλλοτινούς καιρούς.

3Εσύ με τη δική σου δύναμη αλλόπιστους ξερίζωσες,

αυτούς για να φυτέψεις·

για να τους δώσεις άνεση

κατέστρεψες λαούς.

4Δεν κατακτήσανε τη χώρα αυτή με τα σπαθιά τους,

κι ούτε τους βόηθησαν τα μπράτσα τους,

αλλά η ευνοϊκή σου δύναμη κι η ισχύς·

το φως της παρουσίας σου,

επειδή τους ευνόησες.

5Εσύ ’σαι βασιλιάς μου, Θεέ μου·

δώσε τη νίκη σου στον Ιακώβ.

6Μαζί μ’ εσένα

συντρίψαμε τους αντιπάλους μας·

με τη δική σου ύπαρξη κατανικήσαμε

αυτούς που μας επιτεθήκαν.

7Εγώ δεν εμπιστεύομαι το τόξο μου

ούτε και το σπαθί για να με σώσει.

8Εσύ μας έσωσες από τους αντιπάλους μας,

εσύ εξουθενώνεις τους εχθρούς μας.

9Όλη τη μέρα θα σ’ εξυμνούμε Θεέ,

την ύπαρξή σου αιώνια θα δοξάζουμε.

(Διάψαλμα)

10Εσύ όμως μας απέρριψες, μας ντρόπιασες

και πια δε συμπορεύεσαι με το στρατό μας.

11Μας έκανες να φύγουμε μπροστά στους αντιπάλους μας

και μας λεηλατήσαν οι εχθροί μας.

12Μας παραδίνεις σαν αρνιά για τη σφαγή·

μέσα στα έθνη μάς διασκορπίζεις.

13Πούλησες το λαό σου δίχως τίμημα

και δεν κέρδισες τίποτε απ’ αυτόν.

14Μας άφησες στη χλεύη των γειτόνων μας,

στο όνειδος όσων μας τριγυρίζουν.

15Μας έκανες περίγελο στα έθνη·

για μας κουνάνε το κεφάλι ειρωνικά οι λαοί.

16Ολημερίς θωρώ την καταφρόνια μου·

το πρόσωπό μου το σκεπάζει η ντροπή

17στ’ άκουσμα της φωνής του χλευαστή του βλάσφημου,

στην παρουσία του εχθρού και του εκδικητή.

18Αυτά όλα μας βρήκανε

κι εμείς δε σε ξεχάσαμε·

ούτε τη διαθήκη σου προδώσαμε.

19Και δεν άλλαξε φρόνημα η καρδιά μας,

και δεν ξεστράτισαν τα βήματά μας

από τα μονοπάτια σου,

20τότε που εσύ μας σύντριψες στων τσακαλιών τον τόπο

και με σκοτάδι θανατερό μας σκέπασες.

21Αν είχαμε ξεχάσει του Θεού μας την ύπαρξη

κι είχαμε επικαλεσθεί ξένους θεούς,

22μη δε θα το ’χες μάθει Θεέ,

εσύ, που της καρδιάς τα μυστικά γνωρίζεις;

23Για σένα καθημερινά μη δε μας εξοντώνουνε;

Μας λογαριάζουν σαν αρνιά για τη σφαγή.

24Σήκω! Γιατί ησυχάζεις, Κύριε;

Δράσε!

Για πάντα μη μας απωθείς.

25Την παρουσία σου γιατί την κρύβεις

και λησμονάς τη δυστυχία και την ανάγκη μας;

26Δες, η ζωή μας έπεσε στο χώμα,

και το κορμί μας κόλλησε στη γη.

27Σήκω, βοήθησέ μας και λύτρωσέ μας,

συ που μας αγαπάς.