EΠIΣTOΛH ΠPOΣ ΦIΛIΠΠHΣIOYΣ 2 - Νεοελληνικ? Μετ?φραση Λ?γου（LMGNT）

Ταπεινοφροσύνη κατά το παράδειγμα του Χριστού

1Aν, λοιπόν, έχετε κάτι ενθαρρυντικό να προσφέρετε ως πιστοί του Χριστού ή κάποια παρηγοριά αγάπης ή κάποια συμμετοχή σας στο Πνεύμα ή κάποια αισθήματα ευσπλαχνίας και συμπόνιας,

2ολοκληρώστε τη χαρά μου έχοντας το ίδιο φρόνημα με την ίδια αγάπη και παραμένοντας ενωμένοι σαν μια ψυχή μ’ ένα φρόνημα.

3Mην κάνετε τίποτε κινούμενοι από αντιζηλία ή ματαιοδοξία, αλλά με ταπεινοφροσύνη ο καθένας να βλέπει τον άλλο ως ανώτερό του.

4Nα μη φροντίζει μόνο για τα ατομικά του συμφέροντα ο καθένας από σας, αλλά και για τα συμφέροντα των άλλων.

5Nα υπάρχει μεταξύ σας το ίδιο φρόνημα που υπήρχε στον Ιησού Χριστό,

6ο οποίος, παρόλο που από τη φύση του είχε τη μορφή του Θεού, δε θεώρησε την ισότητά του με τον Θεό σαν κάτι από το οποίο θα μπορούσε να αρπαχτεί,

7αλλά κένωσε τον εαυτό του και πήρε τη μορφή δούλου, αποκτώντας την εξωτερική εμφάνιση του ανθρώπου. Kαι αφού πήρε την εξωτερική μορφή του ανθρώπου,

8ταπεινώθηκε αυτόβουλα υποτασσόμενος ως το σημείο να δεχτεί ακόμα και να πεθάνει, και μάλιστα να πεθάνει στο σταυρό!

9Γι’ αυτό κι ο Θεός τον υπερύψωσε και του χάρισε αξίωμα ανώτερο από κάθε άλλο αξίωμα,

10έτσι ώστε στο αξίωμα του Ιησού να υποταχτούν όλες οι ουράνιες και επίγειες και καταχθόνιες δυνάμεις,

11και κάθε γλώσσα να ομολογήσει ότι Κύριος είναι ο Ιησούς Χριστός, και να δοξάζεται έτσι ο Θεός Πατέρας!

Ο ρόλος των χριστιανών: Φως μέσα στον κόσμο

12Γι’ αυτό, αγαπητοί μου, όπως με υπακούσατε πάντοτε, έτσι και τώρα να καλλιεργείτε τη σωτηρία σας με φόβο και τρόμο, και μάλιστα όχι μόνο στο βαθμό που το κάνατε όταν ήμουν μαζί σας, αλλά πολύ περισσότερο τώρα που δεν είμαι μαζί σας.

13Γιατί ο Θεός είναι στην πραγματικότητα εκείνος που ενεργεί μέσα σας και σας δίνει τη θέληση και την κινητήρια δύναμη για την εκτέλεση του θελήματός του.

14Όλα να τα κάνετε χωρίς γογγυσμούς και αμφισβητήσεις,

15για να γίνετε άμεμπτοι και ακέραιοι, παιδιά του Θεού αψεγάδιαστα μέσα σε μια γενιά ανθρώπων πονηρών και διεστραμμένων, ανάμεσα στους οποίους λάμπετε σαν φώτα στον κόσμο,

16γιατί κατέχετε το Λόγο της Ζωής. Αυτό θα αποτελεί και το δικό μου καμάρι την ημέρα της λογοδοσίας μας στον Χριστό, αφού θα δείξει πως δεν αγωνίστηκα άσκοπα ούτε άσκοπα κοπίασα.

17Mα κι αν ακόμα προσφέρω τη ζωή μου σπονδή πάνω στο βωμό της θυσίας και του έργου της πίστης σας, χαίρομαι γι’ αυτό και μετέχω στη χαρά όλων σας.

18Tο ίδιο κι εσείς να χαίρεστε και να συμμετέχετε στη χαρά μου.

Τιμόθεος και Επαφρόδιτος

19Ελπίζω, μάλιστα, με τη βοήθεια του Κυρίου Ιησού, πολύ σύντομα να σας στείλω τον Τιμόθεο, ώστε να νιώθω κι εγώ ψυχικά τονωμένος μαθαίνοντας τα νέα σας.

20Καθόσον δεν έχω κανέναν άλλο ομόψυχο μαζί μου, που να φροντίσει με ειλικρίνεια για τα ζητήματά σας.

21Γιατί στην πραγματικότητα όλοι επιζητούν αυτά που εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα κι όχι όσα εξυπηρετούν την υπόθεση του Χριστού Ιησού.

22Αλλά του Τιμόθεου τη δοκιμασμένη ειλικρίνεια την ξέρετε, αφού σαν παιδί με τον πατέρα δούλεψε μαζί μου στο έργο του Ευαγγελίου.

23Αυτόν, λοιπόν, ελπίζω να σας στείλω χωρίς καμία καθυστέρηση, αμέσως μόλις βεβαιωθώ τι θ’ απογίνει με τη δική μου υπόθεση.

24Έχω μάλιστα την πεποίθηση, στηριζόμενος στον Κύριο, ότι κι εγώ ο ίδιος θα έρθω πολύ γρήγορα.

25Στο μεταξύ, όμως, θεώρησα αναγκαίο να σας στείλω τον Επαφρόδιτο, τον αδελφό και συνεργάτη και συστρατιώτη μου, που εσείς μου τον στείλατε να με βοηθήσει στις ανάγκες μου,

26γιατί σας αποζητούσε όλους σας και ήταν πολύ στενοχωρημένος που ακούσατε ότι αρρώστησε.

27Kαι πράγματι αρρώστησε σε σημείο που κόντεψε να πεθάνει. O Θεός όμως τον σπλαχνίστηκε, κι όχι μόνο αυτόν αλλά κι εμένα, ώστε να μη μου προστεθεί λύπη πάνω στη λύπη.

28Βιάστηκα λοιπόν να σας τον στείλω όσο γίνεται γρηγορότερα, ώστε κι εσείς να χαρείτε ξαναβλέποντάς τον και η δική μου λύπη να μετριαστεί.

29Υποδεχτείτε τον, λοιπόν, όπως το θέλει ο Κύριος, με πολλή χαρά. Kαι τους ανθρώπους σαν κι αυτόν να τους τιμάτε ιδιαίτερα,

30αφού για το έργο του Χριστού κόντεψε να πεθάνει, ριψοκινδυνεύοντας τη ζωή του για να έρθει και να αναπληρώσει αυτός τη βοήθεια που δεν μπορούσατε εσείς οι ίδιοι να μου προσφέρετε εξαιτίας της απόστασης.

Επισήμανση και απομόνωση των εχθρών