ข้อคิดข้อรำพึง ฉลองครอบครัวศักดิ์สิทธิ์ของพระเยซูเจ้า ปี C

ข้อคิดข้อรำพึง

ฉลองครอบครัวศักดิ์สิทธิ์ของพระเยซูเจ้า ปี C

“ลูกต้องอยู่ในบ้านของพระบิดาของลูก”

 หลังจากได้รับอภิเษกเป็นพระสังฆราช พระคุณเจ้าฮอนอริอุส (Honorius) ได้ใช้เวลาสามสี่วันอยู่กับบิดามารดาของท่าน  ช่วงหนึ่งท่านได้พูดเล่นๆ กับบิดามารดาที่อายุมากของท่าน  โดยชี้ให้ดูแหวนวงใหม่ที่ส่งประกายของท่าน  ถามว่า  “แหวนวงนี้สวยไหมครับ”  มารดาของท่านยิ้ม แล้วจับมือของบิดา ชี้ให้ดูแหวนแต่งงานของเขาทั้งสองแล้วตอบว่า  “ลูกเอ๋ย ถ้าไม่มีแหวนสองวงนี้ ลูกก็จะไม่มีทางได้แหวนของลูก”  ดังนั้น ในวันฉลองครอบครัวศักดิ์สิทธิ์น่าจะทำให้เราระลึกถึงสัญลักษณ์ของแหวนแต่งงานและเรื่องราวต่างๆ ที่เกี่ยวกับครอบครัว

 นักเทววิทยามักจะอธิบายเรื่องพระตรีเอกภาพในรูปแบบครอบครัวพระ คือพระบิดา พระบุตร และพระจิต อย่างไรก็ตาม คริสตชนจำนวนมากมีความรู้สึกว่ายากมากที่จะจินตนาการตามระบบความคิดที่เป็นสัญญลักษณ์เช่นนั้น  แต่ถ้าหันมามองครอบครัวศักดิ์สิทธิ์ที่มีพระแม่มารีย์ นักบุญโยเซฟ และพระกุมารเยซู ก็จะเข้าใจชีวิตครอบครัวได้กระจ่างชัดเจนขึ้น

 นักบุญลูกาเล่าเรื่อง  “การพบพระเยซูที่พระวิหาร”  ในพระวรสารของอาทิตย์นี้มีจุดประสงค์ 2 อย่าง คือ

 (1) บิดามารดาของพระเยซูเจ้ามีพระเจ้าเป็นศูนย์กลางแห่งชีวิตของพวกท่าน  และดังนั้น จึงซื่อสัตย์ในการเดินทางไปจาริกแสวงบุญที่พระวิหารกรุงเยรูซาเล็มในเทศกาลปัสกาทุกปี

 (2) เพื่อจะบอกว่า พระเยซูเจ้าทรงกำลังเติบโตขึ้นในการถูกยอมรับทางประวัติศาสตร์ถึงความสัมพันธ์ฉันพ่อลูกกับองค์พระผู้เป็นเจ้า  คำที่พระเยซูเจ้าตรัส  “พ่อกับแม่ตามหาลูกทำไม  พ่อแม่ไม่รู้หรือว่า  ลูกต้องอยู่ในบ้านพระบิดาของลูก”  แสดงถึงความสัมพันธ์อย่างแน่นแฟ้น โดดเด่นและเป็นหนึ่งเดียวขององค์พระเยซูเจ้าซึ่งทรงแสดงออกถึงความสัมพันธ์ฉันบุตรที่มีต่อพระบิดา (Francis Gonsalves, S.J., Sunday  Seeds for Daily Deeds; pp.304-305)

 เมื่อพิจารณาจากพระวาจาของพระเจ้าทั้ง 3 บทของวันฉลองครอบครัวศักดิ์สิทธิ์นี้ มีข้อสรุปว่า สมาชิกทุกคนในครอบครัวต้องมีสายสัมพันธ์รักต่อกันตามบทบาทหน้าที่ของแต่ละคน  แต่การจะมีความรักที่แท้จริงต่อกันได้นั้น  จุดศูนย์กลางของชีวิตครอบครัวต้องอยู่ที่องค์พระผู้เป็นเจ้า  เหมือนดังที่ครอบครัวศักดิ์สิทธิ์ที่มีพระเจ้าเป็นจุดศูนย์กลางแห่งชีวิตของพวกท่าน

 ข้อต่อมาคือ การที่สมาชิกทุกคนต้องประดับตนด้วยความเห็นอกเห็นใจกัน  ด้วยความใจดี ถ่อมตน อ่อนโยน และพากเพียรอดทน และสิ่งที่สำคัญที่สุดที่นักบุญเปาโลชี้ให้เห็นคือ  “ความรัก”  เพราะความรักจะทำให้ครอบครัวของเรารวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างสมบูรณ์

 อย่าลืมว่า พระเยซูเจ้าทรงใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในครอบครัวเป็นเวลาถึง 30 ปี แล้วนั้นพระองค์ทรงออกประกาศเทศนาเพียง 3 ปีเท่านั้น  ก็ต้องทรงรับทรมานและสิ้นพระชนม์  แล้วจึงกลับคืนพระชนมชีพ  เฉลี่ยแล้วพระองค์ทรงใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัว 10 ปี  ต่อทุกหนึ่งปีของชีวิตนอกบ้านตอนที่ไปประกาศพระอาณาจักรของพระเจ้าให้กับประชาชน  ดังนั้น ขอให้เราทุกคน พบความสุขกับเทศกาลคริสต์มาสและปีใหม่นี้ในครอบครัว กับสมาชิกทุกๆ คนในครอบครัว  ขอให้เป็นครอบครัวที่มีพระเจ้าทรงเป็นจุดศูนย์กลาง และสมาชิกทุกคนประดับประดาตนด้วยความรักของพระเจ้า และสามารถนำความรักจากคลังศักดิ์สิทธิ์นั้นไปมอบให้แก่เพื่อนพี่น้องทุกคนได้

(คุณพ่อ วิชา  หิรัญญการ เขียนลงสารวัดนักบุญยอแซฟ อยุธยา เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม 2012)