มก 10:46-52…
46พระเยซูเจ้าเสด็จมาถึงเมืองเยรีโคพร้อมกับบรรดาศิษย์ ขณะที่พระองค์เสด็จออกจากเมืองเยรีโคพร้อมกับบรรดาศิษย์และประชาชนจำนวนมาก บารทิเมอัสบุตรของทิเมอัส คนขอทานตาบอดนั่งอยู่ริมทาง 47เมื่อได้ยินว่าพระเยซูชาวนาซาเร็ธกำลังเสด็จผ่านมา เขาเริ่มส่งเสียงร้องตะโกนว่า “ข้าแต่พระเยซู โอรสของกษัตริย์ดาวิด เจ้าข้า โปรดเมตตาข้าพเจ้าเถิด”48หลายคนดุเขาใ

พี่น้องที่รัก หลังจากเทศกาลปาสกาที่เพิ่งจะผ่านไป อาภรณ์ของพระสงฆ์ที่ใช้ในพิธีกรรม ได้เปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีเขียว สีแห่งการเจริญเติบโต ซึ่งการเจริญเติบโตของเราคริสตชน วุฒิภาวะของคริสตชนต้องได้รับการหล่อเลี้ยงให้เติบโตขึ้น ด้วยชีวิตของพระเยซู ที่ได้รับทรมาน สิ้นพระชนม์และกลับคืนชีพพระวรสารในวันเหล่านี้ เป็นพระวาจาของพระเจ้าที่นำให้เราเห็นหนทางของการเป

มก 11:11-26...
11พระเยซูเจ้าเสด็จเข้ากรุงเยรูซาเล็ม เข้าไปในพระวิหาร เมื่อทอดพระเนตรสิ่งต่างๆ โดยรอบแล้ว พระองค์ก็เสด็จออกไปยังหมู่บ้านเบธานี พร้อมกับอัครสาวกสิบสองคน ขณะนั้นเป็นเวลาค่ำแล้ว
12วันรุ่งขึ้น ขณะที่พระเยซูเจ้าเสด็จออกจากหมู่บ้านเบธานีพร้อมกับบรรดาศิษย์ พระองค์ทรงรู้สึกหิว 13เมื่อทอดพระเนตรแต่ไกล ทรงเห็นมะเดื่อเทศต้นหนึ่งมีใบ จึงเสด็จเข้

พี่น้องที่รัก เมื่อวานนี้ ผมได้นำพี่น้องให้จบพระวรสารในส่วนที่เรียกว่าเป็นช่วงเวลาของการอบรมของพระเยซูเจ้าที่ทรงมอบไว้กับบรรดาศิษย์ในระหว่างการเดินทางจากกาลิลีสู่เยรูซาแลม การเดินกับพระองค์ได้บทสอนมากมายจริงๆ และวันนี้ พระวรสารเป็นช่วงสุดท้ายของการบันทึกของมาระโก นั่นคือการเสด็จถึงกรุงเยรูซาแลมของพระเยซูเจ้า ที่ยังคงเต็มไปด้วยอุดมการณ์ และเอกลักษณ

มก 12:18-27…
18ต่อมา ชาวสะดูสีบางคนมาพบพระเยซูเจ้า คนเหล่านี้สอนว่าไม่มีการกลับคืนชีพ เขาทูลถามพระองค์ว่า 19“พระอาจารย์ โมเสสเขียนสั่งไว้ว่า ถ้าพี่ชายตาย ทิ้งภรรยาไว้โดยไม่มีบุตร ก็ให้น้องชายของเขารับเอาหญิงนั้นมาเป็นภรรยา เพื่อจะได้สืบสกุลของพี่ชาย 20ยังมีพี่น้องเจ็ดคน คนแรกมีภรรยาแล้วตายไปโดยไม่มีบุตร 21คนที่สองก็รับนางเป็นภรรยาแล้วตายไปโดยไม่มีบ

พระเยซูเจ้าทรงพูดถึงความสัมพันธ์ของพระองค์กับพระบิดาและพระจิตเจ้าไว้ว่า“ทุกสิ่งที่พระบิดาทรงมีนั้นก็เป็นของเราด้วยดังนั้น เราจึงบอกว่าพระจิตเจ้าจะทรงแจ้งให้ท่านรู้คำสอนที่ทรงรับจากเรา” (ยน 16:15)พระตรีเอกภาพ เป็นธรรมล้ำลึกซึ่งเราไม่สามารถเข้าใจและอธิบายได้ทั้งหมดเพราะมนุษย์เป็นเพียงสิ่งสร้างที่มีขอบเขตจำกัดอย่างหนึ่งของพระเจ้า ผู้ซึ่งไร้ขอบเขตจำกัด

มก 12:35-37…
35พระเยซูเจ้าทรงสั่งสอนอยู่ในพระวิหาร ตรัสถามว่า “บรรดาธรรมาจารย์พูดได้อย่างไรว่าพระคริสต์เป็นโอรสของกษัตริย์ดาวิด 36เพราะกษัตริย์ดาวิดเอง เมื่อได้รับการดลใจจากพระจิตเจ้า ได้ตรัสว่า
องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ตรัสกับองค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้าว่า
เชิญประทับนั่งเบื้องขวาของเรา
จนกว่าเราจะทำให้ศัตรูของท่าน
อยู่ใต้เท้าของท่าน
37เมื่อกษัตริย์ด

วันศุกร์ สัปดาห์ที่ 9 เทศกาลธรรมดาระลึกถึง น.บอนีฟาส พระสังฆราชและมรณสักขีพี่น้องที่รัก วันนี้เราพบชื่อของพระเยซูเจ้าสองชื่อ นั่นก็คือ “โอรสของดาวิด” และ “พระคริสต์” พระเยซูเจ้าได้ชื่อว่าเป็นโอรสของกษัตริย์ดาวิด ซึ่งเราได้ยินคนตาบอดที่เยริโคร้องเรียกพระองค์ในพระวรสารของสัปดาห์ก่อน แต่วันนี้ เราพบว่า แม้กษัตริย์ดาวิดเองก็เรียกพระเยซูเจ้าว่า ทรงเป็นอ

พี่น้องที่รัก ลองอ่านพระวรสารวันนี้ (มก 12:38-44) ลองขยายความดูเองซิ ลองขยายความสำหรับเราแต่ละคนเองนะครับ อันนี้ ผมขอขยายความสำหรับตัวผมเองนะครับ ในฐานะที่เป็นนักบวช เป็นพระสงฆ์ของพี่น้องคนเหล่านี้จะรับโทษหนักกว่าผู้อื่น เขารู้มาก สอนคนอื่นมาก เขาจะต้องรับผิดชอบมากบรรดาธรรมาจารย์ที่ชอบสวมเสื้อยาวเดินไปมา คนที่สวมเสื้อเครื่องแบบนักบวช เครื่องแบบระสง

มก 12:38-44...
38พระเยซูเจ้าตรัสกับประชาชนขณะที่ทรงสั่งสอนว่า “จงระวังบรรดาธรรมาจารย์ที่ชอบสวมเสื้อยาวเดินไปมา พอใจให้คนทั้งหลายคำนับตามลานสาธารณะ 39พอใจนั่งแถวหน้าในศาลาธรรม พอใจนั่งที่หัวโต๊ะในงานเลี้ยง 40คนพวกนี้กินบ้านของหญิงม่าย และอธิษฐานภาวนายืดยาวเพื่อให้คนมอง คนเหล่านี้จะรับโทษหนักกว่าผู้อื่น”
41ขณะที่พระองค์ประทับนั่งตรงหน้าตู้ทาน ทอดพระเ

มธ 5:13-16...
13“ท่านทั้งหลายเป็นเกลือดองแผ่นดิน ถ้าเกลือจืดไปแล้ว จะเอาอะไรมาทำให้เค็มไอีกเล่า เกลือนั้นย่อมไม่มีประโยชน์อะไร นอกจากจะถูกทิ้งให้คนเหยียบย่ำ
14“ท่านทั้งหลายเป็นแสงสว่างส่องโลก เมืองที่ตั้งอยู่บนภูเขาจะไม่ถูกปิดบัง 15ไม่มีใครจุดตะเกียงแล้วเอามาวางไว้ใต้ถัง แต่ย่อมตั้งไว้บนเชิงตะเกียง จะได้ส่องสว่างแก่ทุกคนในบ้าน 16ในทำนองเดียวกัน แสง

ท่านทั้งหลาย ศิษย์ของเราศิษย์ของพระเยซูท่านเป็นเกลือดองแผ่นดิน ท่านเป็นแสงสว่างสองโลกท่านต้องเป็นเกลือ ที่เป็นของดี และทำให้เกิดความดีแก่โลก รักษาความดีของโลกท่านเป็นแสงสว่าง ที่ต้องส่องสว่างให้โลกเห็นความจริง อะไรถูกอะไรผิด ท่านต้องส่องสว่างศิษย์ของพระเยซูครับ จำเป็นจริงๆ นะครับ ที่เราต้องเป็นเกลือ และเป็นแสงสว่างของโลก เป็นมโนธรรมของสังคม ทั้งนี้

มธ 6:24-34…
24“ไม่มีใครเป็นข้าสองเจ้าบ่าวสองนายได้ เขาจะชังนายคนหนึ่งและจะรักนายอีกคนหนึ่ง เขาจะจงรักภักดีต่อนายคนหนึ่งและจะดูหมิ่นนายอีกคนหนึ่ง ท่านทั้งหลายจะปรนนิบัติรับใช้พระเจ้าและเงินทองพร้อมกันไม่ได้”
25“ฉะนั้น เราบอกท่านทั้งหลายว่า อย่ากังวลถึงชีวิตของท่านว่าจะกินอะไร อย่ากังวลถึงร่างกายของท่านว่าจะนุ่งห่มอะไร ชีวิตย่อมสำคัญกว่าอาหาร และร่าง

เป็นคริสตชน เราต้องฉลาดเฉียบแหลมเราอาจจะเลือกอะไรบางอย่างพร้อมกันไม่ได้แต่เราอาจจะเลือกทั้งสองได้แต่จะผิดจะถูก จะดีมากน้อยแค่ไหนความชาญฉลาดอยู่ที่ว่า เราสามารถลำดับความสำคัญได้อย่างถูกต้อง พระเจ้าและเงินทอง เป็นสิ่งที่เทียบเคียงกันไม่ได้เลยหัวใจที่มีพระเจ้า เงินทองไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุดแต่เงินทอง คือพระพรที่พระเจ้าทรงประทานให้เราต้องไม่เลือกรักขอ

มธ 9:1-8…
1พระเยซูเจ้าเสด็จลงเรือข้ามฝั่งกลับมายังเมืองของพระองค์ 2ทันใดนั้น มีผู้หามคนอัมพาตคนหนึ่งนอนบนแคร่มาเฝ้าพระองค์ เมื่อพระเยซูเจ้าทรงเห็นความเชื่อของเขา จึงตรัสแก่คนอัมพาตว่า “ทำใจดีๆ ไว้เถิด ลูกเอ๋ย บาปของท่านได้รับการอภัยแล้ว” 3ธรรมาจารย์บางคนคิดในใจว่า “คนนี้กล่าวดูหมิ่นพระเจ้า” 4พระเยซูเจ้าทรงทราบความคิดของเขา จึงตรัสว่า “ท่านคิดร้ายใน

ยน 20:24-29….
24โทมัส ซึ่งเรียกกันว่า “ฝาแฝด” เป็นคนหนึ่งในบรรดาอัครสาวกสิบสองคน ไม่ได้อยู่กับอัครสาวกคนอื่น ๆ เมื่อพระเยซูเจ้าเสด็จมา 25ศิษย์คนอื่นบอกเขาว่า “พวกเราเห็นองค์พระผู้เป็นเจ้าแล้ว” แต่เขาตอบว่า “ถ้าข้าพเจ้าไม่ได้เห็นรอยตะปูที่พระหัตถ์ และไม่ได้เอานิ้วแยงเข้าไปที่รอยตะปู และไม่ได้เอามือคลำที่ด้านข้างพระวรกายของพระองค์ ข้าพเจ้าจะไม่เชื่อเ

“ท่านเชื่อเพราะได้เห็นเรา ผู้ที่เชื่อ แม้ไม่ได้เห็น ก็เป็นสุข” ( ยน 20:24-29 )เชื่อแม้ไม่ได้เห็น ก็เป็นสุข (ผู้มีบุญ)เชื่อเพราะได้เห็น ก็เป็นสุข (ธรรมดาๆ)แล้วผู้ที่เห็นแล้วไม่เชื่อหล่ะ... (???)ไม่มีใครมองเห็นจมูกตนเองได้เต็มๆ สักคน แต่เรารู้ว่าจมูกเป็นอย่างไร เมื่อได้รับการสะท้อนภาพนั้นชีวิตของเราเป็นที่ประทับของพระเจ้า เราเชื่อหรือไม่... นี่ไม่ใช่

“ผู้ที่ยอมเสียชีวิตของตนเพราะเห็นแก่เรา จะพบชีวิตนั้นอีก” (มธ 10:34-11:1 )ดาบที่พระเยซูเจ้านำมาให้แน่นอน มันบาดเจ็บแต่มันแยกสิ่งที่ดีออกจากสิ่งที่ไม่ดีมันคือมโนธรรมของเรา มโนธรรมในการคิดและเข้าใจว่าอะไรดี อะไรไม่ดีอะไรที่เป็นพระประสงค์ของพระเจ้า หรือไม่ใช่และเราต้องเลือกเดินตามทางนั้นพระประสงค์ของพระเจ้าย่อมต้องมาก่อนในชีวิตของเรา และสิ่งที่จำเป็นอ

มธ 9:18-26….
18ขณะที่พระเยซูเจ้ากำลังตรัสอยู่นั้น หัวหน้าคนหนึ่งเข้ามากราบพระบาท ทูลว่า “บุตรหญิงของข้าพเจ้าเพิ่งสิ้นใจ เชิญพระองค์เสด็จไปปกพระหัตถ์เหนือเขาเถิด เขาจะได้มีชีวิต” 19พระเยซูเจ้าทรงลุกขึ้นเสด็จตามเขาไปพร้อมกับบรรดาศิษย์
20ขณะนั้น หญิงคนหนึ่งตกเลือดเรื้อรังมาสิบสองปีแล้ว เข้ามาข้างหลังสัมผัสฉลองพระองค์ 21นางคิดว่า “ถ้าฉันเพียงสัมผัสฉลอง

มธ 11:20-24…
20แล้วพระเยซูเจ้าทรงตำหนิบรรดาเมืองที่พระองค์ทรงทำอัศจรรย์มากกว่าที่เมืองอื่น เพราะชาวเมืองไม่ยอมกลับใจว่า
21“จงวิบัติเถิด เมืองโคราซิน จงวิบัติเถิด เมืองเบธไซดา เพราะถ้าอัศจรรย์ที่เกิดขึ้นในเจ้าเกิดขึ้นที่เมืองไทระและเมืองไซดอนแล้ว ชาวเมืองเหล่านั้นคงได้นุ่งกระสอบ เอาขี้เถ้าโรยศีรษะ กลับใจเสียนานแล้ว 22ฉะนั้น เราบอกเจ้าว่า ในวันพิพากษ