ยน 16:12-15…
12เรายังมีอีกหลายเรื่องที่จะบอกท่าน
แต่บัดนี้ท่านยังรับไว้ไม่ได้
13เมื่อพระจิตแห่งความจริงเสด็จมา
พระองค์จะทรงนำท่านไปสู่ความจริงทั้งมวล
พระองค์จะไม่ตรัสโดยพระองค์เอง
แต่จะตรัสทุกสิ่งที่ทรงได้ฟังมา
และจะทรงแจ้งให้ท่านรู้เหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น
14พระองค์จะทรงให้เราได้รับพระสิริรุ่งโรจน์
เพราะพระองค์จะทรงแจ้งให้ท่านรู้คำสอนที่ทรงได้รับจาก

กจ 1:15-17, 20-26…..15ในระหว่างนั้น เปโตรยืนขึ้นในหมู่พี่น้อง ที่ชุมนุมกันอยู่ประมาณ 120 คน กล่าวว่า 16”พี่น้องทั้งหลาย จำเป็นที่พระคัมภีร์จะต้องเป็นจริงตามที่พระจิตเจ้าทรงใช้พระโอษฐ์ของ กษัตริย์ดาวิดตรัสล่วงหน้าถึงยูดาส ผู้นำคนมาจับกุมพระเยซูเจ้า 17ยูดาสผู้นี้เคยเป็นคนหนึ่งในคณะของเราและร่วมภารกิจกับเรา
20เพราะมีเขียนไว้ในหนังสือเพลงสดุดีว่า 
“ขอใ

ฉลองนักบุญมัทธีอัส อัครสาวกพี่น้องที่รัก คริสตชนแต่ละคนได้ชื่อว่าเป็นศิษย์ของพระเยซูเจ้าทั้งนั้น เราแต่ละคนเดินตามพระเยซูเจ้า วันนี้ พระศาสนจักร ฉลองนักบุญมัทธีอัส อัครสาวก ท่านเป็นอัครสาวกองค์ที่ 12 ที่ถูกเลือกขึ้นมาแทนยูดาส พี่น้องที่รัก เลข 12 นี้ จำเป็นต้องครบ จำเป็นต้องเป็น 12 เพื่อสอดคล้องกับความหมายของประชากรใหม่ของพระเจ้า และไปล้อกันกับ 12

ยน 16:20-23…
20“เราบอกความจริงกับท่านทั้งหลายว่า
ท่านจะร้องไห้ คร่ำครวญ แต่โลกจะยินดี
ท่านจะเศร้าโศก แต่ความเศร้าโศกของท่านจะเปลี่ยนเป็นความยินดี
21หญิงที่กำลังจะคลอดบุตรย่อมมีความทุกข์
เพราะถึงเวลาของนางแล้ว
แต่เมื่อคลอดบุตรแล้ว นางก็จำความทุกข์ไม่ได้อีกต่อไป
เพราะความยินดีที่มนุษย์คนหนึ่งเกิดมาในโลก
22ท่านทั้งหลายก็เช่นเดียวกัน
บัดนี้ท่านมีความทุ

พระเยซูเจ้าทรงเชื้อเชิญให้เราทุกคนติดตามพระองค์ด้วยใจเต็มร้อยตามสถานภาพของเราแต่ละคนเมื่อเรารับศีลล้างบาป โดยผ่านทางพระสงฆ์ผู้ประกอบพิธีพระองค์ได้ทรงวางผ้าขาวบนตัวเราเพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่าตั้งแต่นี้เป็นต้นไปเราเป็นประชากรใหม่ของพระเจ้าและมีชีวิตใหม่ที่มีเสรีภาพอย่างแท้จริงพระเยซูเจ้าปรารถนาให้ทุกคนเป็นอิสระหลุดพ้นจากพันธนาการหรืออุปสรรคที่ขัดขวางเรา

ยน 16:23ข-26…
เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า
ท่านจะขอสิ่งใดจากพระบิดา
พระองค์จะประทานให้ท่านในนามของเรา
24จนถึงบัดนี้ ท่านยังไม่ได้ขอสิ่งใดในนามของเราเลย
จงขอเถิด แล้วท่านจะได้รับ
เพื่อความยินดีของท่านจะสมบูรณ์
25เราใช้อุปมาบอกเรื่องเหล่านี้กับท่าน
จะถึงเวลา
ที่เราจะไม่ใช้อุปมาพูดกับท่านอีก
แต่จะบอกถึงพระบิดาของเราให้ท่านรู้อย่างชัดแจ้ง
26วันนั้น

พี่น้องที่รัก ผมหายหน้าไปจากไลน์ 1 วันนะครับ เมื่อวานนี้ ด้วยผมอยู่ในพื้นที่อับสัญญาณ แต่ผมมั่นใจว่าพระพรของพระเจ้า พระวาจาของพระองค์ที่ตรัสในหัวใจของพี่น้องย่อมทำงานอยู่เสมอ อย่างไรก็ตาม ผมได้ส่งย้อนหลังให้นะครับ สำหรับพี่น้องที่ร่วมรำพึงและไตร่ตรองพระวาจาร่วมกับผมทุกๆ วันพี่น้องที่รัก วันนี้ เราอยู่ในวันสุดท้ายของสัปดาห์ที่ 5 ในเทศกาลปาสกา ในวันอ

พระเยซูเจ้าทรงตระหนักถึงความไม่สมบูรณ์ตามประสามนุษย์ของผู้เป็นศิษย์ของพระองค์ทุกคนเป็นอย่างดีพระองค์จึงประทานความช่วยเหลือแก่พวกเขาผ่านทางพระหรรษทานของพระองค์นักบุญเปาโลได้พูดถึงเรื่องนี้ว่า“เราแต่ละคนได้รับพระหรรษทานตามสัดส่วนที่พระคริสตเจ้าประทานให้” (อฟ 4:7) พระหรรษทานดังกล่าวนี้เป็นพระพรที่พระเยซูเจ้าประทานให้เราแต่ละคนตามความเหมาะสมเพื่อเสริมส

“Man of obedient” “บุรุษแห่งความนอบน้อมเชื่อฟัง” พี่น้องที่รัก พระเยซูเจ้าทรงเป็นบุรุษแห่งความนอบน้อมเชื่อฟังจริงๆ ดังนั้น พระองค์จะไม่ทำสิ่งใดที่ขัดกับพระประสงค์ของพระบิดาเจ้าเลย แต่ทว่า พระประสงค์ของพระบิดาเจ้า จะต้องสำเร็จไปในพระองค์เมื่อวานนี้คำปราศรัยอำลาของพระเยซูเจ้าในพระวรสารนักบุญยอห์น ดูเหมือนเป็นพินัยกรรม หรือคำสั่งเสียต่อบรรดาศิษย์ แต่ว

ยน 16:29-33…29บรรดาศิษย์ทูลว่า “ใช่แล้ว บัดนี้พระองค์ตรัสอย่างชัดแจ้ง มิได้ใช้อุปมาใดๆ 30บัดนี้พวกเรารู้ว่าพระองค์ทรงทราบทุกสิ่ง และไม่จำเป็นที่ใครจะทูลถามพระองค์อีก ดังนั้น เราจึงเชื่อว่าพระองค์ทรงมาจากพระเจ้า” 31พระเยซูเจ้าตรัสว่า
32“บัดนี้ ท่านทั้งหลายเชื่อแล้วหรือ
จะถึงเวลา และเวลานั้นก็มาถึงแล้ว
ที่ท่านทั้งหลายจะกระจัดกระจายไปคนละทิศคนละทาง
แล

ยน 17:1-11ก…1พระเยซูเจ้าตรัสดังนี้แล้ว ทรงเงยพระพักตร์ขึ้นเบื้องบน ตรัสว่า
“ข้าแต่พระบิดา ถึงเวลาแล้ว โปรดประทานพระสิริรุ่งโรจน์แก่พระบุตรของพระองค์เถิด
เพื่อพระองค์จะทรงรับพระสิริรุ่งโรจน์จากพระบุตร
2ดังที่พระองค์ได้ประทานอำนาจแก่พระบุตรเหนือมนุษย์ทั้งมวล
เพื่อพระบุตรจะได้ประทานชีวิตนิรันดรแก่ทุกคนที่พระองค์ทรงมอบให้
3ชีวิตนิรันดรคือ การรู้จักพระอ

พี่น้องที่รัก นี่คือฉากของความรักและความห่วงใยสุดๆ ผมขอใช้คำนี้เลย ทั้งรักและห่วงใย วานนี้ เราพบฉากของการที่คนที่รักและห่วงใยกันกำลังจะต้องจากกัน เมื่อสองวันก่อน ก็เรื่องของพินัยกรรม นี่คือการกำลังจะต้องจากกันจริงๆ คำสั่งเสีย การปราศรัยอำลาของนักบุญเปาโลและพระเยซูเจ้า เป็นบรรยากาศที่ไม่ต่างกันจริงๆ ก้นลึกของหัวใจ ไม่ใช่อะไรอื่น นอกจากความรักและห่วง

เราควรจะพิจารณาไตร่ตรองถึงการมีส่วนร่วมและบทบาทหน้าที่ของเราแต่ละคนในการประกาศข่าวดีซึ่งถือได้ว่าเป็น “ธรรมชาติ” ของเราในฐานะสมาชิกของพระศาสนจักรและ “พันธกิจ” ที่พระเยซูเจ้าได้ทรงมอบหมายให้เราสานต่อตามสถานภาพและศักยภาพที่แตกต่างกันของแต่ละคนนักบุญเปาโลบอกเราว่า“หากข้าพเจ้าไม่ประกาศข่าวดีข้าพเจ้าย่อมได้รับความวิบัติ” (1 คร 9:16) ทั้งนี้เพราะการประกา

มก 10:17-21…17ขณะที่พระองค์กำลังทรงพระดำเนินอยู่ระหว่างทาง ชายคนหนึ่งรีบเข้ามาคุกเข่าลง ทูลถามว่า “พระอาจารย์ผู้ทรงความดี ข้าพเจ้าต้องทำอะไรเพื่อจะได้ชีวิตนิรันดร” 18พระเยซูเจ้าตรัสกับเขาว่า “ทำไมเรียกเราว่าผู้ทรงความดี ไม่มีใครทรงความดีนอกจากพระเจ้าเท่านั้น 19ท่านรู้จักบทบัญญัติแล้ว คือ อย่าฆ่าคน อย่าล่วงประเวณี อย่าลักขโมย อย่าเป็นพยานเท็จ อย่าฉ้

นอกจากนักบุญเปโตรและอัครสาวกทุกองค์ได้รับความกล้าหาญซึ่งเป็นพระพรของพระจิตเจ้าแล้วการเปลี่ยนแปลงภายในตัวพวกท่านมีความที่ลึกซึ้งมากกว่านั้นอีกพวกท่านมีมุมมองเกี่ยวกับชีวิตที่แตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิงพวกท่านไม่รู้สึกโดดเดี่ยวและสับสนอีกต่อไปด้วยความตระหนักว่า จริง ๆ แล้วอะไรคือสิ่งสำคัญในชีวิตไม่ว่าพวกท่านจะปลอดภัยหรือไม่ก็ตามไม่ว่าจะมีชีวิตอยู่หรื

ยน 17:20-26…20ข้าพเจ้าอธิษฐานภาวนามิใช่สำหรับคนเหล่านี้เท่านั้น
แต่สำหรับผู้ที่จะเชื่อในข้าพเจ้า ผ่านทางวาจาของเขาด้วย
21ข้าแต่พระบิดา ข้าพเจ้าอธิษฐานภาวนา เพื่อให้ทุกคนเป็นหนึ่งเดียวกัน
เช่นเดียวกับที่พระองค์ทรงอยู่ในข้าพเจ้า และข้าพเจ้าอยู่ในพระองค์
เพื่อให้เขาทั้งหลายอยู่ในพระองค์และในข้าพเจ้า
โลกจะได้เชื่อว่าพระองค์ทรงส่งข้าพเจ้ามา
22พระสิริรุ่

มก 10:28-31…
28เปโตรทูลพระเยซูเจ้าว่า “ข้าพเจ้าทั้งหลายได้สละทุกสิ่งและติดตามพระองค์แล้ว” 29พระเยซูเจ้าตรัสว่า “เราบอกความจริงกับท่านว่า ไม่มีใครที่ละทิ้งบ้านเรือน พี่น้องชายหญิง บิดามารดา บุตรหรือไร่นาเพราะเห็นแก่เรา และเพราะเห็นแก่ข่าวดี 30จะไม่ได้รับการตอบแทนร้อยเท่าในโลกนี้ เขาจะได้บ้านเรือน พี่น้องชายหญิง มารดา บุตร ไร่นา พร้อมกับการเบียดเบียน

พระพรแห่งปรีชาญาณซึ่งได้เปลี่ยนแปลงชีวิตของบรรดาอัครสาวกเป็นพระพรที่เราแต่ละคนเป็นเจ้าของด้วยเราได้รับพระพรนี้ในวันที่เราได้รับศีลกำลังพระเยซูเจ้าทรงส่งพระจิตเจ้ามายังเราพร้อมกับพระพรทั้งเจ็ดประการของพระองค์ แต่ปัญหาคือ เมื่อเราได้พระพรของพระจิตเจ้าแล้วทำไมเวลานี้ เรายังคงรู้สึกสับสนและวุ่นวายใจอยู่?ทำไมตัวเรายังไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเหมือนบรรดาอัครสา

มก 10:32-45…
32บรรดาศิษย์กำลังเดินทางขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม พระเยซูเจ้าเสด็จนำเขาไป เขาต่างประหลาดใจ ผู้ติดตามต่างมีความกลัว พระองค์ทรงพาอัครสาวกสิบสองคนออกไปอีกครั้งหนึ่ง ทรงบอกเขาถึงเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นกับพระองค์ว่า 33”บัดนี้ พวกเรากำลังจะขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม บุตรแห่งมนุษย์จะถูกมอบให้บรรดามหาสมณะและบรรดาธรรมาจารย์ จะถูกตัดสินประหารชีวิต และ

พี่น้องที่รัก เมื่อวานนี้ อาศัยพระวรสารประจำวัน ผมนำให้พี่น้องได้ไตร่ตรองถึงการเป็นคริสตชน การเป็นศิษย์ติดตามพระเยซูเจ้า ว่า เราเป็นคริสตชนทำไม เราต้องการอะไรกับการเลือกอันยิ่งใหญ่นี้ และวันนี้ อีกมุมหนึ่งของพระวาจาที่ต่อเนื่องกัน วันนี้ เราคงต้องถามว่า อะไรเป็นสิ่งที่เราภาวนา และวอนขอต่อพระเจ้า หรือต่อพระเยซูเจ้า ในพระวรสารวันนี้ ( มก 10:32-45 ) ศ