19. ใช้ดนตรี และงานศิลปะ การภาวนาเป็นกิจกรรมที่ต้องทำด้วยทั้งตัวตน เราถวายทุกสิ่งทุกอย่างที่เราเป็น แด่ทุกสิ่งทุกอย่างที่พระเจ้าเป็น เพื่อว่าพระองค์จะทรงทำให้เราเป็นทุกสิ่งทุกอย่างที่เราควรเป็นอย่างแท้จริง ดังนั้น ของขวัญชิ้นพิเศษที่มอบให้แก่ชีวิตภาวนาได้จึงเป็นโลกแห่งความงาม และความคิดสร้างสรรค์ผ่านงานศิลปะ บางคนคิดถึงพระเจ้าเมื่อได้ยินดนตรี

การเข้าสุหนัต คือพิธีขลิบหนังหุ้มปลายองคชาติ ปกติจะทำเมื่อเด็กชายเกิดได้แปดวัน (ปฐก 17:10-14) เป็นเครื่องเตือนใจที่ติดกาย ให้ระลึกถึงความสัมพันธ์ฝ่ายจิตใจ ระหว่างพระเจ้ากับประชากรที่พระองค์ทรงเลือกสรร

18. เข้าสู่ธรรมล้ำลึก การภาวนาในความเงียบอาจนำเราไปสู่น้ำลึกยิ่งกว่า เราเริ่มต้นด้วยข้อความหนึ่ง หรือภาพลักษณ์หนึ่ง ที่เราใช้นำเราเข้าสู่ความเงียบ และใช้ดึงเรากลับเมื่อเราหลงทาง แต่ในที่สุด เราอาจพบว่าเรามีความสุขกับการหลงทาง ความเงียบสามารถกลายเป็นสิ่งเสพติดได้ บัดนี้ เรากำลังเข้าสู่ขั้นที่เรียกกันว่า “การเพ่งพิศภาวนา (contemplation)” แทนที

การตรึงกางเขน เป็นการประหารชีวิตที่โหดร้าย ซึ่งชาวโรมันนำมาใช้กับอาชญากร ก่อนจะตรึงกางเขน นักโทษจะถูกเฆี่ยนด้วยแส้ แล้วให้แบกไม้กางเขนไปยังสถานที่ประหารนอกกำแพงเมือง หลังจากนั้น เพชฌฆาตจะจับนักโทษเปลือยกาย นอนลง ตอกตะปูหรือมัดมือหรือแขนและเท้าไว้กับไม้กางเขน แล้วยกไม้กางเขนตั้งขึ้น ปล่อยให้นักโทษตายเพราะหิวกระหายและสิ้นแรง เป็นความตายที่ทรมานอย่า

20. การภาวนาในวัด น่าแปลกใช่ไหมว่าสถานที่ที่เราสวดภาวนาได้ยากที่สุด คือระหว่างพิธีกรรมในวัด ซึ่งที่จริงเราก็สวดภาวนากันอย่างแน่นอน และบางบทเราก็เป็นผู้สวดเอง แต่เมื่อมองภาพรวม ดูเหมือนว่าหลาย ๆ คนไม่ได้รับความรู้สึกดี ๆ จากการภาวนาในพิธีกรรม มีหลายสิ่งหลายอย่างรบกวนสมาธิของเรา ไม่ว่าจะเป็นเสียงครางของเครื่องขยายเสียง ความคิดแปลก ๆ ของผู้นำสวด

การดำเนินชีวิตร่วมกัน (ฉันพี่น้อง), ความสนิทสัมพันธ์ (Koinonia) เป็นอุดมการณ์ชีวิตของคริสตชนสมัยแรกเริ่ม โดยคำนึงถึงการที่ทุกคนมีส่วนได้รับผลจากพระทรมานของพระคริสตเจ้า (ฟป 3:10) จึงร่วมมือกันช่วยเหลือผู้ขัดสน (รม 15:26) ร่วมพิธีขอบพระคุณ (1 คร 10:16) มีส่วนร่วมรับพระพรจากพระจิต เจ้า (2 คร 13:13) และมีส่วนร่วมชีวิตกับพระเจ้า (2 ปต 1:3-4)

การบันดาลความชอบธรรม การทำให้เป็นผู้ชอบธรรม (justification) คือการที่พระเจ้า ทรงทำให้มนุษย์มีความสัมพันธ์ที่ดีและถูก ต้องกับพระองค์ (รม 5:16) โดยทรงอภัยบาป ของมนุษย์ ประทานพระหรรษทาน ทำให้เขา เป็นคนชอบธรรม

21. ภาวนายามทุกข์ยาก แต่สิ่งหนึ่งที่ข้าพเจ้าทำไม่ได้ในยามทุกข์ยาก คือ การภาวนาด้วยวิธีใด ๆ ที่เคยใช้ตามปกติ การภาวนาช่วยอะไรไม่ได้ ข้าพเจ้าหมดแรง และการภาวนาด้วยวิธีปกติก็ไร้ผล หลายคนเคยผ่านประสบการณ์เช่นนี้ เมื่อความทุกข์กลิ้งลงมาหาเรา และกลืนเราไว้ในความมืด การภาวนาซ้ำซากให้ “พระเจ้าจัดการทุกสิ่งทุกอย่าง” หรือคำปลอบโยนว่า “เราจะภาวนาให้คุณ” หร

การทดลอง การประจญ ทั่ว ๆ ไปคำนี้ หมายถึง การยั่วยุให้ทำผิด ซาตานหรือปีศาจทดลองคนของพระเจ้า โดยจัดสภาพแวดล้อมให้เอื้อที่คนนั้นจะทำผิดพระประสงค์ของพระเจ้า แต่ซาตานทำได้เพียงในขอบเขตที่พระเจ้าทรงอนุญาตเท่านั้น และพระเจ้าทรงสัญญาว่าในการทดลองจะมีทางออกเสมอ การถูกทดลองไม่เป็นบาป แต่การยอมแพ้การทดลอง (หรือการประจญ) เป็นบาป พระเยซูเจ้าทรงสอนบรรดาศิษย์ให้อ

23. ไตร่ตรองปัญหาการสวดภาวนาเป็นกิจกรรมของเด็ก ๆ หรือเปล่า “ฉันหมายความว่าต้องมีวันหนึ่งที่คุณโตเกินกว่าจะสวดภาวนา มันก็ดีอยู่หรอกที่จะเชื่อว่ามีใครสักคนหนึ่งที่เป็นมิตร ซ่อนตัวอยู่หลังก้อนเมฆเมื่อคุณยังเป็นเด็ก แต่ในโลกแห่งความเป็นจริง คุณต้องไขว่คว้าหาความสำเร็จมาด้วยตัวคุณเอง ข้างนอกนั้น มีแต่การต่อสู้ และคุณเองก็ต้องเป็นนักสู้จึงจะอยู่รอดได้

การพิพากษา การที่พระเจ้าทรงตัดสินมนุษย์ตามการกระทำของเขา มักจะมีความหมายในทางลบเหมือน “การตัดสินลงโทษ” (ยก 2:13; 5:12) บางครั้งยังหมายถึงการที่พระเจ้าเสด็จมาพิพากษามวลมนุษย์ในวันสิ้นพิภพ (ยน 12:47-50; มธ 13:40-43; 25:31-46) สาระสำคัญของคำสอนที่บรรดาอัครสาวกประกาศเกี่ยวกับความรอดพ้นที่พระเจ้าประทานแก่มนุษยชาติโดยทางพระคริสตเจ้าที่ทรงรับทรมาน สิ้นพระ

การประกาศ (ข่าวดี) (Kerygma) สาระสำคัญของคำสอนที่บรรดาอัครสาวกประกาศเกี่ยวกับความรอดพ้นที่พระเจ้าประทานแก่มนุษยชาติโดยทางพระคริสตเจ้าที่ทรงรับทรมาน สิ้นพระชนม์และกลับคืนพระชนมชีพ (เทียบ รม 16:25; 1 คร 1:21; 15:3-5) คือการที่พระเจ้าทรงทำให้มนุษย์มีความสัมพันธ์ที่ดีและถูกต้องกับพระองค์ (รม 5:16) โดยทรงอภัยบาปของมนุษย์ ประทานพระหรรษทาน ทำให้เขาเป็นคนช

22. ภาวนาในถิ่นทุรกันดาร บางครั้งการภาวนาเป็นกิจกรรมที่น่าเบื่อ และเราไม่อยากยอมรับเช่นนี้ อันที่จริง นับว่าเป็นผลประโยชน์ต่อคริสตชนเอง ถ้าเราจะทำให้ดูเหมือนว่าความเชื่อของเราประสบความสำเร็จ น่ายินดี และได้ผล ถ้าไม่เช่นนั้น ใครบ้างจะอยากเป็นคริสตชน เมื่อเป็นแล้วไม่ได้อะไร กระนั้นก็ดี บางครั้ง ดูเหมือนว่าทุกสิ่งทุกอย่างไร้ความหมาย และแห้งแล้ง

การรับธรรมชาติมนุษย์ (incarnation; in + caro = รับเนื้อหนัง) หมายถึง การที่พระบุตรของพระเจ้าทรงรับสภาพมนุษย์จากพระมารดามารีย์ มาบังเกิดเป็นมนุษย์ที่แท้จริง (เทียบ ยน 1:14; กท 4:4-5) เพื่อทรงกอบกู้มนุษยชาติให้รอดพ้นจากบาปกลับเป็นบุตรของพระเจ้า การรับธรรมชาติมนุษย์ทำให้พระเยซูเจ้าทรงเป็น “พระเจ้าแท้” และ “มนุษย์แท้” และพระมารดามารีย์ได้ชื่อว่าเป็น “

24. ทำอย่างไรจึงจะรักษาความสดชื่นไว้ได้ การภาวนาเป็นความสัมพันธ์ระยะยาว ไม่ใช่ความสัมพันธ์ชั่วครู่ชั่วยาม ดังนั้น จึงมีบางครั้งที่คุณบ่นกับตนเองว่า “นี่เป็นความคิดของใครกันนะ” คงมีไม่กี่วันที่เราตื่นขึ้นมาพร้อมกับคิดว่า “โอ เช้าวันนี้ช่างสวยงามจริง ๆ ฉันแทบรอไม่ไหวที่จะภาวนา” เส้นทางส่วนใหญ่บนถนนสู่สวรรค์ต้องเดินทางด้วยความเร็ว 30 ไมล์ต่

การพูดภาษาที่ไม่มีใครเข้าใจ (glossolalia) หมายถึงการเปล่งเสียงที่ไม่เป็นภาษาโดยอิทธิพลของพระจิตเจ้า เป็นการแสดงความยินดีหรือวอนขอพระเจ้า (เทียบ 1 คร 12:10, 28, 31; 13:1, 8; 14:1-27)

คนเก็บภาษี เจ้าหน้าที่ซึ่งรับจ้างเก็บภาษีให้แก่รัฐบาลโรมัน ทุกคนรู้ดีว่าพวกนี้มักเก็บภาษีเกินพิกัดยักยอกเงินเข้ากระเป๋าตนเอง ชาวยิวรังเกียจคนพวกนี้ที่ร่วมมือกับรัฐบาลโรมัน ผู้เข้ามาปกครองประเทศของตน ประณามว่าเป็นคนบาป เป็นคนขายชาติ

25. ทำให้ทุกสิ่งในชีวิตเป็นการภาวนา ทุกประสบการณ์ของมนุษย์เป็นโอกาสให้สวดภาวนาได้ ดังนั้นจึงมีบทภาวนากับธนบัตรมูลค่าห้าปอนด์ รั้วลวดหนาม รถแทรกเตอร์ เกมฟุตบอลตอนกลางคืน และแม้แต่เมื่อเห็นศีรษะล้าน! บทหนึ่งของหนังสือตั้งชื่อว่า “ทั้งชีวิตสามารถกลายเป็นบทภาวนา” ผู้เขียนใช้ภาพลักษณ์ของนักดูนก ที่บางครั้งต้องหลบอยู่ในที่ซ่อน แต่เขาเรียนรู้ที่

ขนมปังตั้งถวาย (เฉพาะพระพักตร์พระเจ้า) คือขนมปังสิบสองก้อน ทำด้วยแป้งสาลีเนื้อละเอียดหนักสองในสิบเอฟาห์ ที่วางบนโต๊ะในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในพระวิหารที่กรุงเยรูซาเล็ม (ลนต 24:5-9) ทุกวันสับบาโต สมณะจะนำขนมปังใหม่มาเปลี่ยนแทนขนมปัง เก่าซึ่งสมณะจะนำไปกินได้ในสถานที่ไม่มี มลทิน กษัตริย์ดาวิดทรงเคยขอขนมปังเช่นนี้ จากสมณะอาหิเมเลคให้ตนและผู้ติดตามกิน (มธ

คนต่างชาติ เป็นคำที่ชาวยิวใช้เรียกคนที่ไม่ใช่ชาวอิสราเอล ชาวยิวถือว่าคนต่างชาติเป็นคนที่ไม่นับถือพระเจ้า ไม่มีศีลธรรม นับถือรูปเคารพ ไม่มีวันจะรับความรอดพ้นได้ เขาจึงแยกตนออกจากคนเหล่านี้ แต่พระเจ้าทรงแสดงให้เห็นว่าทั้งคนต่างชาติและชาวยิวล้วนได้รับความรอดพ้นในพระคริสตเจ้าอย่างเท่าเทียมกัน (กจ 11:18; กท 3:28)